AAN DE PRAAT MET RIA VANNIEUWKERKE
Ook dit schooljaar hebben we de bedoeling u een aantal leerkrachten beter te laten kennen via de intussen gekende vraagjes. Een eerste slachtoffer was vlug gevonden. U kent het cliché: zeggen “als er iemand is die we niet hoeven voor te stellen dan is het wel…” en vervolgens die persoon dan toch voorstellen. En toch past het cliché hier perfect. Ria is natuurlijk lerares Nederlands, maar daarbuiten doet ze nog wel een paar dingetjes. Ze is om te beginnen sedert jaar en dag voorzitter van het Pedagogisch College. Ze is de grondlegger en spilfiguur geweest van het jaarlijkse Lentecabaret. Grondlegger en spilfiguur van de Lentequiz, die dit jaar al aan zijn derde aflevering zal toe zijn. Ria is iemand die durft een en ander te organiseren. Ik herinner me bijvoorbeeld een spellingquiz voor heel de school, een lesmarathon van 24 uur ten voordele van een goed doel. Er zijn nog meer voorbeelden. Waar anderen passen, want dat lukt toch nooit, bewijst Ria herhaaldelijk het tegendeel. Kortom, we mogen wel stellen dat Ria een van de meest gedreven mensen is op deze school.

Maar los daarvan: de vraagjes!

Je hebt zelf ook op de schoolbanken gezeten: welke waren je lievelingsvakken? Welke vakken zag je niet zo zitten? Herinner je je een pittige anekdote uit je schooltijd? Was het vroeger beter? Of niet? Hoe heb je het onderwijs zien evolueren?
Mijn lievelingsvakken waren uiteraard taal, maar vreemd genoeg ook wiskunde. Ik volgde dan ook de wetenschappelijke richting met het zware pakket wiskunde in het hoger secundair. Misschien dat ik daarom gehuwd ben met een wiskundige? Echte haatvakken had ik niet, schooltijd was een leuke tijd.

In feite is mijn schooltijd nog altijd bezig, zelfs in dezelfde school waar ik indertijd leerlinge was! Dus anekdotes genoeg, teveel zelfs om op te noemen! Toch eentje: toen ik studeerde, moest je in het laatste jaar secundair een maturiteitsexamen doen om te kunnen studeren aan de universiteit. Na de examens kon je deelnemen, alleen moest je wel geslaagd zijn. Mijn examen wiskunde liep niet van een leien dakje en de dag dat diegenen die geslaagd waren, konden beginnen aan hun maturiteitsproef, was ik ervan overtuigd dat ik er niet bij was. Op de speelplaats stonden wij in een kringetje en ik maar van katoen geven dat die kl…, die zever.., kortom alle minder lieve naampjes die in me opkwamen, bestemd aan het adres van de wiskundeleraar, mij een herexamen zou opzadelen, wetende dat ik talen zou studeren, enz. In mijn heftigheid van betoog viel mij niet op dat niemand reageerde of er nog een hoop verwensingen aan toevoegde, iets wat normaal wel gebeurde. Toen een van mijn vrienden verwoede pogingen deed en met tekens onder de gordel mij tot bezinning bracht dat er iets gaande was, draaide ik me om, en ja… de wiskundeleraar, die echt een uitstekende leraar was, stond achter mij! Leuk is anders, maar het kwaad was geschied: dus vlug een verontschuldiging stamelen en ervan door gaan was de enige oplossing. Toen de studieperfect (zo heette toen de directeur van een atheneum) de namen afriep was ik erbij. Ik kon het niet geloven en vroeg hem (hoe stom kan iemand toch zijn!) of dit wel klopte.

Samen dus naar de wiskundeleraar, die bevestigde dat ik geslaagd was en zelfs goed gescoord had. Amai, dat maakte het allemaal nog erger en het schaamrood verscheen overal. Gelukkig heb ik veel met de man in kwestie kunnen bijleggen toen ik als collega les gaf aan hetzelfde atheneum! Echt een sympathiek iemand. Moraal: hou je omgeving in de gaten als je overgaat tot zware ontboezemingen!

Of het vroeger beter was, zou ik niet durven stellen: het was anders. Wat wel een zekerheid was, dat leerlingen die het algemeen secundair volgden misschien meer gemotiveerd waren, aangezien de leerplicht maar tot 14 jaar was en diegenen die wilden werken reeds verdwenen waren. Het was niet zo evident dat er verder gestudeerd werd en zeker niet door meisjes. We moesten dus slagen om hogere studies te kunnen doen.

Het onderwijs is uiteraard geëvolueerd, net als de maatschappij trouwens.
Een waardeoordeel geef ik liever niet: ik vind het nog steeds leuk en boeiend om met jongeren om te gaan: ze hebben zoveel in petto, alleen krijg je dit niet altijd te zien. Voor de leerkrachten een uitdaging om alle talenten eruit te halen.

Stel je bent eerste minister: wat pak je dringend aan?
Ik ben niet zo verzot op hypothesen, maar stel dat ik eerste minister zou zijn, dan zou ik, net als elke eerste minister, het moeten proberen te vinden met de overige regeringsleden om uiteindelijk iets te veranderen! Daarenboven, starten we niet beter bij onszelf?

Dat onderwijs en alles wat met het gerecht te maken heeft stiefmoederlijk worden behandeld, is al jaren bekend. Ons onderwijs in België scoort zeer goed, waarom dan alsmaar willen vernieuwen? Dat ICT er nu bij hoort, oké, maar het hoort ook bij de huidige maatschappij. Echt, eerste minister zijn zou mij niet liggen, want ik heb er bij god geen idee van wat die taak allemaal inhoudt. Daarenboven zou ik moeten deelnemen aan verkiezingen en daar heb ik een grondige hekel aan. Nog een kleine bezinning: hebben we het hier dan zo slecht? Boert België op wereldvlak niet goed?
Trouwens ik vind dat de eerste ministers die er waren het helemaal niet zo slecht hebben gedaan. Het is immers geen sinecure om een land van nauwelijks een zakdoek groot, dat 3 taalgemeenschappen bevat, te besturen. Dus neen, liever geen eerste minister.

Wat zie je in de wereld van vandaag verkeerd lopen? Welke zijn volgens jou de belangrijkste bedreigingen waarmee wij vandaag en onze jongeren in de toekomst zullen worden geconfronteerd? Of zie je eerder gunstige ontwikkelingen.
Wat mij enorm verontrust zijn de ziektebeelden, die overal opduiken, bij jong en oud. Benauwelijk te moeten vaststellen dat er opnieuw iemand in de straat, onder de vrienden, in de familie getroffen wordt door kanker. Dat het milieu daar voor iets tussenzit, is ongetwijfeld een zekerheid. Een paradox is dan wel dat de bevolking alsmaar ouder wordt en zelfs in verre staat van ‘het niet meer leefbaar zijn’ toch moet opgevangen worden. Ik vind het beangstigend te zien hoe 100-jarigen, met een blik op oneindig, gedurende de hele dag in een rolstoel voor een venster geplaatst worden, met alle routinezaken ertussen door. Bezoek is er nauwelijks en velen kunnen zelfs op geen enkele manier communiceren… Waarom? Dus gezondheid, milieuproblemen en de vergrijzing van de bevolking lijken mij in de toekomst bedreigingen.

Vrouwen knijpen een tube tandpasta in het midden, mannen doen die toiletbril niet naar beneden. Kun jij ook een voorbeeld geven van zo'n kleine ergernis, een onbelangrijk iets, maar waar je het toch behoorlijk van op je zenuwen krijgt.
Lang hoef ik niet na te denken en onbelangrijk is het niet, maar waar ik mij enorm kan aan ergeren is, raar maar waar, te vinden bij het vrouwelijk geslacht: met typische vrouwelijke trekken van roddelen en jaloersheid kan ik echt niet overweg.

Geef mij dan maar een man als vriend, die luistert tenminste en schendt je vertrouwen niet. Voor het overige hebben wij allemaal onze onhebbelijkheden en moeten we met elkaar leven, niet tegen elkaar.

Hoe vul je je vrije tijd? Wat is volgens jou een droomvakantie
Er zijn enorm veel ‘dingen’ die ik graag doe: lezen staat wel op nummer 1, maar daarnaast staat nog astrologie: het maken van geboortehoroscopen, paranormale verschijnselen van naderbij bekijken, een weekendje erop uit trekken, lekker uit eten gaan, enz… Alleen hou ik niet van routine, dus afwisseling moet.

Een ideale droomvakantie is samen met mijn gezin, in een of ander zonovergoten land, genieten van een deugddoende strandvakantie, lekker eten, wat wandelen en wat cultuur opsnuiven.

Hoe schat je jezelf sportief in? Doe je aan sport? Genoeg? Zou het meer mogen/moeten
Ik ben niet sportief letterlijk, maar probeer het figuurlijk te zijn. Nee, ik doe dus niet aan sport, maar heb goeie voornemens opnieuw te tennissen…
Het zou in feite meer moeten, maar ja….

Is er een film of boek of tv-programma of cd of concert... dat het voorbije jaar of jaren een bijzondere indruk heeft gemaakt op jou?
Wij pikken graag een musical mee, en Les Misérables is en blijft voor mij het toppunt: ongelooflijk hoe zo’n theatertje in West End (Londen) avond na avond, als ik me niet vergis reeds 22 jaar, publiek blijft trekken. “In de schaduw van de wind” van Carlos Ruiz Zafon is een van de boeken die mij geïmponeerd heeft. “Jonkvrouw” van Jean-Claude van Ryckeghem en Pat van Beirs, eigenlijk bestemd voor + 14, is een pracht van een boek en een aanrader voor iedereen.

Welke gastronomisch hoogstandje tover je uit je pot, als je daar zelf moet in roeren? M.a.w.: geef eens een tip voor een superlekker receptje.
Ik kook graag en nu en dan eens wat extra, maar een recept kan ik niet geven. Reden: ik weet nooit wat ik allemaal gebruik en dus is datgene wat op tafel komt niet voor herhaling vatbaar: zelfs al zijn alle ingrediënten hetzelfde, dan nog is de hoeveelheid verschillend. Altijd een verrassing voor mijn disgenoten. Kookboeken heb ik wel, maar gebruiken????

Toch wel, je wint de Loto, de volle pot: wat doe je daarmee?
Nu verwacht iedereen de cliché: delen met familie en een of andere liefdadigheidsinstelling! Nee, het spijt me, hier pas ik, want ik ben nogal nuchter in die zaken en om heel eerlijk te zijn: van financiën trek ik mij niets aan: daarvoor heb je toch een man…


We nemen de linkerhand van Ria en lezen de lijnen en kronkels die zich aftekenen. Een sterke diagonaal wijst duidelijk op verknochtheid aan het leven hier en nu. Toch doen enkele verticale lijnen vermoeden dat Ria plannen heeft voor de toekomst, binnen enkele jaren. Plannen om vrij rond te trekken in zonnige oorden. Zie ik daar in het kluwen van enkele warrige kronkels in de muis van de linkerhand geen mobilhometje verschijnen?

Het gaat je goed Ria…