| :: TERUGBLIK... | ||
| KTA-OPENDEURDAG IN EEN NIEUW JASJE | ||
Drie zaken vallen er essentieel te noteren in verband met de voorbije opendeurdag van 11 maart 2007.Ten eerste: dit maal moest je het woord “opendeur” heel letterlijk nemen. Uit de kritiek dat de algemene vakken bij een traditionele opendeur te weinig aan bod komen, en uit de opmerking dat er eigenlijk meer tentoongesteld werd in plaats van de echte werking van de school te tonen, kwam een vernieuwend idee: laten we de lesnamiddag van de maandag verplaatsen naar de zondagnamiddag. We brengen een aantal wijzigingen aan in het gewone lesrooster om er toch voor te zorgen dat alle lokalen en alle klassen aan bod komen en we geven die zondagnamiddag gewoon les. Zo gezegd, zo gezegd. Was het een succes? Als direct betrokkenen valt dat moeilijk in te schatten. De echte evaluatie moet trouwens nog komen. Toch menen we te mogen zeggen dat heel wat ouders het een aangenaam en verrassend initiatief vonden. Voor herhaling vatbaar?  Ten
tweede. In de voormiddag was ons KTA al in de persbelangstelling
gekomen. “Vernieuwd KTA-atelier”, “KTA stelt
apparatuur ter beschikking van bedrijven” en “KTA bewerkt
pvc- en aluminiumprofielen” waren enkele titels. Wat is er aan de
hand? Het betreft een driedubbele innovatie. Vooreerst technologisch.
Er werd een nieuw computergestuurd bewerkingssysteem voor aluminium en
pvc-profielen geplaatst in het reeds bestaande KTA-atelier.
Een stevige investering die tot stand kwam met de steun van het
Regionaal Technologisch Centrum. Voorwaarde was en is, en hier komen we
bij onze tweede vernieuwing: er is een akkoord dat het atelier ook zal
open staan voor andere scholen uit de regio, en dit netoverschrijdend.
Tenslotte: het atelier zal ook fungeren als mogelijkheid tot
bijscholing voor werknemers uit de sector.
Ten derde. Maart was een triestige maand. Veel regen en koud. Zelfs de
uitgestelde wintersneeuw hebben we nog op ons dak gekregen. Maar niet
zo op die zondag 11 maart. Een stralend zonnetje was het. Altijd
meegenomen.
|
||
| :: PROJECT... | ||
| POLITIE ALS LESGEVER OP HET KTA | ||
 Verkeerseducatie
staat in de eindtermen en zeker in de eindtermen van de derde graad.
Laat de politie dus maar aanrukken met een heus verkeerspark.
Een woordje uitleg en een praktijkoefening kunnen de weg van en naar
school alleen maar veiliger maken. Zo’n verkeerspark is natuurlijk boeiend voor alle leeftijden. Een aantal weken terug was de politie ook al op bezoek op het KTA. Toen was het een theoretische uiteenzetting specifiek voor eindejaarsleerlingen. Het onderwerp was immers de voorbereiding op het rijbewijs. |
||
| BEZOEK PIETER PAUL BAETEN: een overlevende van een WOII-kamp | ||
 Op
vrijdag 2 maart kwam de heer Pieter Paul Baeten een oorlogsgetuigenis
brengen over hoe hij de concentratiekampen overleefde.
Hij vertelde dat hij bij het verzet was en daarom op 18–jarige
leeftijd werd opgepakt door de SS. Hij belandde in een kamp en moest
direct alles afgeven: hij kreeg de kampkledij die iedereen moest
dragen. Hij had een hemdjas bij en de stof voelde erg ruig aan. Ook
stond er een nummer op. Hij vertelde dat enkel in Auschwitz het nummer
getatoeëerd werd. Ze werden erg slecht behandeld en bij het minste
wat ze verkeerd deden kregen ze slaag en werden ze zelfs gedood. Ze
moesten buiten in de vrieskou werken: met zware stenen moesten ze een
kilometer lopen naar de plaats waar nieuwe barakken werden opgetrokken.
Toen de ‘buikloop’, lees tyfus, uitbrak, mochten ze de barakken niet meer verlaten. Hij werd overgeplaatst naar een ander kamp. Ze sliepen met heel veel gevangenen samen in één barak: bloot op de grond. Ze hadden één kraantje voor ongeveer 100 mensen. Alle gevangenen moesten soms uren in de kou buiten wachten, tot alle doden geteld waren. Het was een kwestie van overleven, zoals de heer Baeten het uitdrukte. 
Eindelijk kwam er een einde aan de oorlog. Hoe, weet hij niet meer, maar hij kon wegkomen. Hij had een black-out en weet dus niet meer wat er gebeurde tussen het concentratiekamp en het moment dat hij op de trein richting België zat. Hij woog toen nog amper 36 kg. Na zijn getuigenis was iedereen erg aangegrepen. Wij hebben het geluk gehad zijn getuigenis gehoord te hebben, want er zijn niet zo veel overlevenden meer. Slechts enkelen kunnen of willen nog getuigen. Dank u mijnheer Baeten! De leerlingen van 3A en 3T |
||
| EEN ADVOCAAT IN DE KLAS | ||
| Op donderdag 15 maart kregen we het bezoek van
een advocaat: Dhr. De Becker van de balie van Brugge.
Hij legde ons het hele rechtssysteem klaar en duidelijk uit. Hij gaf
ook enkele voorbeelden uit zijn lange carrière. Hij toonde ons
ook de verplichte kledij, de toga, die de advocaten moeten dragen
tijdens hun optreden in de rechtbank. Hij gaf ook meer uitleg over de
jeugdrechtbanken. Hij eindigde met de wijze raad: zorg dat je zo weinig
mogelijk in contact komt met alles wat met het gerecht te maken heeft.
Het was een leuke en leerrijke namiddag die zeker voor herhaling vatbaar is! De leerlingen van 4 A en 4 T |
||
| :: EXCURSIE... | ||
| TKV-OPLEIDING IN HET SINT-REMBERTZIEKENHUIS TE TORHOUT | ||
Op maandag 5 maart 2007 kregen we (3de graad Verzorging) een opleiding in het Sint-Rembertziekenhuis, TKV genaamd. TKV staat voor takelen,
kantelen, verplaatsen. Het is een nieuwe cursus, waar ze vroegere rugbesparende methodes voor zorggevers hebben aangepast.
De uitleg werd vlot vertolkt door een sympathieke jonge man Wim Vanbelle, verpleegkundige en rugcoach. Hulp bij de demonstraties kreeg Wim van
een toekomstige rugcoach in opleiding.Onze klas dankt de mensen die ervoor zorgen dat er steeds naar betere technieken gezocht wordt, die ons werk stukken makkelijker laten verlopen. Je moet je eens voorstellen dat je een hulpeloze dame die met haar voeten uit bed hangt een comfortabele houding moet geven zonder dat je als verzorgende daar zelf schade bij mag lijden. Vroeger moesten we de zorgvrager tillen en nu zullen we ze ‘slepen’. Dit is zeker niet in het nadeel van de zorgvrager, maar wel in het voordeel van de rug van de verzorgende. Veel zorgvragers zijn zwaarlijvig en kunnen zich niet meer zelfstandig verplaatsen. Zelf uit bed komen is moeilijk voor sommigen, daarom zijn wij er altijd om deze mensen te helpen. Nu we de theorie en de demonstratieoefeningen hebben gekregen, kunnen we deze verder toepassen op de stage. Dus onze praktijk op stage zal minder rugbelastend zijn, dus ook beter voor onze fysieke gezondheid! We zijn heel blij met de vooruitgang in de medische wereld die de zorgvragers heel goed kan helpen, maar zeker ook denkt aan de zorggevers: wij dus! Deze opleiding was zeer interessant en leerzaam, nog meer technieken zijn altijd welkom. Jill Reviere, Daisy Devos (5 BV) - Leerlingen 3de graad Verzorging Kristien Mostrey |
||
| :: INSPRAAK... | ||
| LEERLINGENRAAD KTA KOEKELARE PRESENT OP JAARLIJKSE VSK-BIJEENKOMST IN HET VLAAMS PARLEMENT | ||
Een woordje uitleg. Elk jaar organiseert de VSK (de Vlaamse Scholierenkoepel, de overkoepelende organisatie van alle leerlingenraden) een bijeenkomst
in het Vlaamse Parlement. De voorzitter van onze KTA-leerlingenraad, Jonathan Veriez, had het lumineuze voorstel om daar naar toe te gaan. Per school
mag je een drie-tot vijftal leerlingen afvaardigen, samen met een begeleider. Ook Arne Vanstechelman en Tiny Lydou (die uiteindelijk forfait moest geven
wegens ziekte) zagen dat best zitten. Ik eigenlijk niet. Een hele dag palaveren over inspraak, gewoon lesgeven is ook niet slecht. Maar ik was er gerust
in: de directie zou allicht bezwaar maken dat enkele leerlingen en een leerkracht een hele dag afwezig zouden zijn, bovendien hadden wij als klein
schooltje toch geen enkele kans uitgenodigd te worden. Uiteindelijk liet men maar een twintigtal scholen toe en hoe zouden wij een concurrentie kunnen
zijn voor de grote stedelijke scholen. Vergeet niet: het ging hier over heel Vlaanderen!
Maar dat leek een grove misrekening mijnentwege: de aanvraag mocht worden ingediend, werd tijdig ingediend en… we waren er bij!
Hieronder lees je de ervaringen van Jonathan.
“Op 2 maart ben ik samen met Arne en mijnheer Crabbe naar de inspraakdag van de VSK geweest in het Vlaams Parlement in Brussel. Arne en ik vertrokken met de trein in Kortemark en in Gent, waar mijnheer Crabbe ons vervoegde, moesten we overstappen. De inspraakdag begon met een introductie. Hier stelden ze de leden voor van de VSK en verduidelijkten ze de planning van de dag. Arne en ik zaten bij het thema seksualiteit. Hier kwam vooral “seksualiteit in de lessen” aan bod. We hebben hier ontdekt dat het op onze school nog vrij losjes is in dit verband. In tegenstelling tot andere scholen kunnen wij wel terecht bij verschillende leerkrachten met vragen en mogen we relatief zeker zijn dat onze vragen niet in de leraarskamer belanden. In andere scholen gaat dit er soms wat erger aan toe en het ergste voorbeeld was een school waarvan de directeur na een ‘incident’ in het toilet besloten had om de jongens en meisjes te splitsen. Na deze eerste workshop hadden we een middagpauze waar we voorzien werden van broodjes en drank en waar we wat konden napraten over de ochtend. De namiddag was ietsje minder boeiend. Het thema was schoolkosten en de secretaris van de minister van onderwijs kwam het plan uitleggen om schoolkosten zo veel mogelijk te elimineren. Hierbij werd duidelijk dat dit vrij onmogelijk was omdat sommige scholen zodanig veel kosten hebben (bijv. de hotelschool) omdat ze veel dure materialen nodig hebben om aan hun studenten te geven. Het was wel jammer dat we vooral moesten luisteren en dat er niet zo veel tijd overbleef om zelf iets te vertellen. Na het tweede thema moesten we terug naar “De Schelp” waar het debat begon. Het viel meteen op dat de minister afwezig was, in tegenstelling tot wat was aangekondigd. Wel aanwezig waren: Monica Van Kerrebroeck, voorzitster van de Commissie Onderwijs van het Vlaamse Parlement, Luc Brion, afgevaardigde van het gemeenschapsonderwijs en Mieke Van Hecke, hoofd van de koepel van het vrij onderwijs. Dit alles werd geleid door de De Standaardjournalist Guy Tegenbos. Er werden verschillende thema’s aangehaald waarbij leerlingen uit het publiek hun mening mochten zeggen of ingaan tegen de mening van de leden van het panel. Na het debat kregen we allemaal nog een aandenken, een cartoon en een lolly.” 
Wat dat laatste debat betreft moet er mij nog iets van het hart. Dé ervaring van de dag eigenlijk. In de zaal waren ook een drietal afgevaardigden van
de Nederlandse scholierenkoepel. Ook zij hadden heel de dag de workshops gevolgd. Tijdens het slotdebat kwamen drie thema’s aan bod: seksualiteit, ICT
en gezondheidsopvoeding.
Eigenlijk kwamen de reacties van de scholieren en de opinies van de leden van het panel redelijk goed overeen. Ja er moet aandacht zijn voor seksualiteit op school, ja er moet zo veel mogelijk gebruik worden gemaakt van ICT op school en ja de school heeft een opvoedende functie ook op gebied van gezondheid. In feite hoorde je niet echt storende geluiden. Tot die Nederlanders hun mond open deden. Iemand als een Mieke Van Hecke kon zelfs gaandeweg haar wrevel niet meer wegsteken, die Nederlandse scholieren schoten met scherp. Parafraserend kwamen hun reacties hier op neer: “Seksualiteit allemaal goed en wel, zolang het over het mechaniekje gaat, bijvoorbeeld in de lessen biologie, maar laten we toch niet zeuren over relaties zus en zo, dat vertel ik liever niet voor de klas, maar enkel tegen mijn vrienden. ICT: er is niets mis met ICT maar het wordt vandaag overal zo bijgesleurd, alsof het de oplossing der oplossingen is. “Zelfstandig begeleid” levert niet altijd de beste resultaten. En dan die gezondheidsopvoeding. Straks gaat de middelbare school me ook nog vertellen hoe ik mijn veters moet knopen, wat ik mag eten en drinken enzovoort. Kortom: geef ons eens gewoon les!” Die Nederlanders toch. Maar was het wel representatief wat ze zeiden? Toevallig vond je in Knack van een paar weken geleden een artikel over het middelbaar onderwijs in Nederland. En wat kon je daar lezen? Juist: stop het geëxperimenteer, back to basics. Er waren scholen waar leerlingen zelfs protestacties hielden met de eis om weer gewoon les te kunnen krijgen. Wat is er aan de hand in Nederlands onderwijsland? Het was een zeer boeiende dag. Arne Vanstechelman, Jonathan Veriez, Martin Crabbe |
||
| :: SCHOOLSPORT... | ||
| DEZE MAAND IN VOETBALLAND: MINIVOETBAL LEERKRACHTEN | ||
In maart werd er voor het eerst sinds een paar jaar opnieuw een minivoetbaltornooi voor leerkrachten georganiseerd. Het spreekt voor zich dat onze
school er als de kippen bij was om zich hiervoor in te schrijven. Spijtig genoeg dienden in extremis twee spelers af te haken: plaatselijk
Stormvogels-vedette Bjorn Tanghe en gewezen Heusden-coryfee Anthony Meeremans.
Niettemin slaagden “selectioneurs” Daniël Roels en Sam Vanhoutte er toch nog in om –zichzelf incluis- 7 spelers te vinden om dit tornooi mee
te spelen (of toch om dit tornooi mee te beginnen). Die balvirtuozen waren dus de zopas genoemde spelers, Stan Delobel, Xavier Delaere, Koen Maes
en golden oldies directeur Marc Depuydt en Roger Crombez. (bedenking van de auteur: misschien staat er in de vorige zin wel een woord te veel).
Een ideale mix van jeugdig enthousiasme en ervaring zou je dus denken. Dat bleek aanvankelijk op het terrein ook wel het geval, tot zachtjesaan duidelijk werd dat alle tegenstanders vooral voor het eerste hadden geopteerd. Terwijl onze school met slechts twee twintigers aantrad, stonden er bij alle andere ploegen samen, op één of twee uitzonderingen na, enkel twintigers op het veld. Ondanks dit feit werd de eerste wedstrijd, tegen Sint-Rembert uit Torhout, een thriller op het scherpst van de snee, die slechts in extremis met 3-2 werd verloren, nadat ons KTA driemaal op de paal had geschoten en de tegenstander geheel onterecht van de scheids een strafschop cadeau had gekregen. Dat ons team onmiddellijk daarna wedstrijd 2 tegen KTA Brugge diende af te werken, was wel een klein streepje door de rekening. Tegen een veel beter uitgeruste tegenstander, bleek het gebrek aan frisheid iets te veel door te wegen. Dit maal gingen we met 3-8 de boot in, maar hierbij dient wel gezegd dat – naar de bescheiden mening van uw vaste sportverslaggever- de drie doelpunten van dhr Roels wel stuk voor stuk pareltjes waren. Niet getreurd, het KTA-team was vast van plan om er in de laatste wedstrijd nog een goeie lap op te geven. En zie, na opnieuw een doelpunt van de schooltopschutter kwam het KTA tegen de Brugse thuisploeg van het Sint-Lodewijkscollege al vlug 0-1 voor. Helaas sloeg toen het noodlot toe. In volle rush richting doel (zeker 8 km/u topsnelheid) scheurde Roger Crombez één van zijn laatste overblijvende spieren en kort daarop werd ook onze directeur keihard aangepakt en wist hij meteen weer waar zijn achillespees zich bevond. Voor wie er niet bij was: onderaan het been dat hij nog steeds voor een stuk achter zich aansleept in plaats van het gewoon te verzetten. Daarmee verloor ons team natuurlijk meteen een eeuw aan ervaring en raakten de 5 overlevende Robinsons zonder invallers toch een beetje uitgeput. Ondanks hun tomeloze inzet bleek een derde nederlaag dan ook onvermijdelijk. Al bij al toch een middag om te blijven herinneren, en in het geval van sommigen zelfs om te blijven voelen. En ten slotte: deelnemen blijft belangrijker dan winnen hé. (Daniël Roels) Roger Crombez Directeur Depuydt 
|